menu in
Blogger Lizette Colaris

Het stadje van plezier

Er is veel over Sittard-Geleen te vertellen. Dat het een stad is met veel historie, met veel gezichten en een Sittardse binnenstad die een historische waarde heeft. Waar culinair genot geboden wordt van hoog niveau in de diverse restaurants en cafés rondom de Markt. Een stad die bruist van de activiteiten, waar elke week en elk weekend genoeg te doen is om elke bezoeker en inwoner te bedienen van vermaak. Cultuur staat steeds hoger in het vaandel. Naast muziek komen ook schilder- en woordkunst steeds meer in beeld. Prachtige ontwikkelingen die de stad naar mijn mening steeds interessanter en kleurrijker maken!
Veel steden en stadjes hadden van oudsher een stadsbrouwerij. In het verleden kende Sittard brouwers, die in de binnenstad hun brouwerij hielden en de cafés bedienden van zelfgebrouwen bier. In de Begijnenhofstraat zijn nog gevelstenen te vinden die heel duidelijk aangeven dat hier een brouwer gevestigd was, die aan het nabijgelegen Café ’t Sjterfhoes leverde. Een traditie die lang geleden een einde vond toen de grote aanbieders het overnamen: Brand Bier, Heineken, Grolsch.. vanaf de jaren na de oorlog werden dit de namen die de horecagevels sierden. Maar wat een feest voor de stad is het, dat er nu weer een authentieke brouwerij de deuren opent! Brouwerij Ambrass heeft zich in de kern van de Sittardse binnenstad gevestigd: in de Gats, het steegje dat van de Markt naar de Oude Markt leidt. Grote letters boven de groene poort markeren de ingang, en achter deze poort staan de grote koperen, uit China geïmporteerde, brouwketels te smachten naar de productie van vele liters bier. Gebrouwen door Meesterbrouwer Max Schreuder, die zijn bier tot nog toe leverde vanuit zijn huisbrouwerij maar nu eindelijk de vraag om meer kan beantwoorden die is ontstaan na de introductie van zijn bieren vanuit huis. Ambrass Bier is in Sittard inmiddels al een begrip, een zeer gewaardeerd bier in uiteenlopende (verrassende!) smaken met tekenende namen als Zittesje Sjnaak, BRATS, Black Ruby, Einbock, Roo Leef en Wènjterwösj.
Wat een feest voor Sittard-Geleen, een stadsbrouwerij maakt een stad tot een heuse stad. Oude tijden herleven, in een frisse nieuwe jas! Alle zintuigen worden daarnaast in een samenspel met kunst geprikkeld wanneer Ambrass en Kunzfetti op zaterdag 25 maart de handen ineen slaan tijdens ArtAmbrass! Proeven (Ambrass bier en oergerechtjes), ruiken, voelen (hoe alles je een zaligheid geeft), zien (overal schilderijen om je heen) en horen (gedichten en teksten).. Reserveer een kaartje (beperkte plaatsen beschikbaar) en geniet.. met volle teugen! Kijk op www.kunzfetti.nl en boek.. voordat het te laat is!

Brouwerij Ambrass opent op 18 maart haar deuren voor het publiek! Tussen 12.00 en 16.00 uur kan iedereen met eigen ogen zien hoe prachtig de brouwerij is. Ingang Mariapark (te vinden tegenover de Basiliek, in de oude straat die vanaf de Markt langs de Michielskerk naar de Oude Markt leidt). InZuid-acteur Ron Roumen zal een openingspresentatie verzorgen die beslist de moeite van het bijwonen waard is, en er worden rondleidingen door de brouwerij gedaan.

Blogger Lizette Colaris woont in Sittard-Geleen, is 44 jaar en trotse moeder van een zoon en een dochter. Ze werkt als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool. Ze schreef onlangs een bijzondere thriller in het Zittesj dialect.

Herinner de Kerst

Als kind vond ik het al een magische tijd, de Kerst. De geur van dennennaalden, kerststukjes in de maak op de keukentafel en kleine kransjes van chocolade in onze boom. Onder de boom de door mijn vader zelfgemaakte kerststal die elk jaar uit de garage getoverd werd als decor voor Jozef en Maria met hun kribje. Want Jezus kwam ook pas op Kerstavond tevoorschijn. Dan mocht ik ook pas aan de verleidelijke chocolaatjes komen. Ik kon niet wachten tot de tijd verstreken was…

Kerstavond verliep altijd volgens hetzelfde patroon. Wachten tot het tijd was om naar de Nachtdienst te gaan, in de Grote Kerk. Met de zondagse kleren aan, de schoenen gepoetst en de haren in de krul, zaten we ruim een uur voor aanvang van de Nachtdienst al in de kerkbank. Het  Petruskoor zong ons toe, als tijdverdrijf tijdens het lange wachten. En zachtjes zong ik mee. Er was geen ontkomen aan: wie hier geen kerstgevoel van zou krijgen, moet wel erg koud zijn in het hart. Dan gingen plots de lampen aan en verscheen Deken Jansen met zijn gevolg. De Nachtdienst begon. Ik doodde de tijd met lezen in het boekje dat in de bank verstoken lag, en probeerde de Latijnse teksten te ontcijferen. En langzaamaan kreeg ik honger, wetend wat er na de dienst thuis op ons wachtte: worstenbroodjes, zalm- of garnalencocktail, toastjes en Franse kaas. De opmaat voor het Kerstdiner dat ’s anderendaags niet alleen voor ons gezin, maar ook voor opa, oma èn ome Frits op tafel zou worden gebracht. Lang, heel lang werd er getafeld. Tot alle schalen leeg waren – daar zorgde ome Frits wel voor.

Mijn opa’s en oma’s (èn ome Frits) leven al lang niet meer. Maar in mijn herinnering zie ik ze elk jaar weer, daar aan tafel. Dat is wat ik nooit vergeten zal. Vermoedelijk heeft iedereen vanwege Kerst wel een bijzondere herinnering aan vroeger. En het mooie is, dat die herinneringen nu ook weer ontstaan. Voor onze kinderen is wat wij er nu van maken, datgene dat ze zich later gaan herinneren. Ik hang elk jaar Kaneelsterren van een landelijke bakker in de kunstkerstboom. Voor mijn kinderen is dat inmiddels een traditie geworden, die ik niet mag overslaan. En in plaats van de Nachtmis, kijken we naar een Disney Christmas Carol, Scrooge is de grote favoriet. Is dat beter, of slechter dan vroeger? Dat weet ik niet.

Dit jaar eten we net als vroeger op Eerste Kerstdag bij mijn moeder. Nu ze zelf de oma is, en mijn vader de opa, kijk ik naar mijn kinderen die daar aan tafel gaan. Herinneringen in de maak, zomaar, waar we bij zitten… Ik wens iedereen de allermooiste Kerstherinneringen toe. Een gezellig Kerstfeest, allemaal!

Sittard Staycation

Afgelopen jaar heb ik een nieuwe auto gekocht. Ja, een tweedehandsje natuurlijk. Maar daardoor was een vakantie in het verre buitenland dit jaar geen optie. Geen probleem, zo las ik in de damesbladen: de ‘staycation’ is hip! Het was blijkbaar afgelopen zomer helemaal trendy om thuis te blijven. ‘To stay at home and enjoy the vacation’! Geen reis naar het buitenland, maar gewoon thuis zijn en iets ondernemen in je eigen omgeving.

Deze zomer was ik dus thuis. Dat leek saai, maar niets was minder waar. Het is onmogelijk om je te vervelen in Sittard. Elk weekend was er wel een festival, een optreden, een manifestatie, een feest, een expositie of een openlucht film. En op de avonden dat er geen punt op de agenda stond, was het op de Markt gewoon genieten geblazen. Het gonst er altijd als de terrasjes goed gevuld zijn, en de zon langzaam achter de gevels zakt. Het gonst als een bijenkorf met nijvere bijtjes die honing verzamelen. Als het weer goed is, hoef je ook helemaal niet naar het buitenland. Mijn ‘staycation’ was een succes..!

Hoewel. Het zou ook wel erg gaaf zijn geweest om de stad eens echt door de ogen van een toerist te kunnen bekijken. Ik ken de stad vrij goed, misschien wel té goed. Zoals ik ook van mijn kinderen zelf niet zie hoeveel ze gegroeid zijn, totdat iemand zegt: ‘Zo, die is groot geworden!’ Dan kijk ik opzij, en zie dat het kind inderdaad alweer groter geworden is. Dat was me een minuut eerder nog niet opgevallen. Op die manier zou ik dus ook graag eens naar Sittard kijken: als een nieuweling! Zo ben ik ook al eens een weekend in Aken in een hotel geweest. Ik kwam wel eens in Aken, maar dat was dan een middagje om te winkelen. Nu ik er bleef slapen, kreeg ik veel meer gezichten van de stad te zien. De avond, de nacht, de vroege ochtend. Doordat ik tijd genoeg had, heb ik er plekken ontdekt waarvan ik het bestaan voorheen niet kende: het Volksbad (de Elisabethhalle), de Drehturm. En dat beviel prima, Aken is nu voor mij voor veel meer een bestemming geworden dan alleen een uurtje winkels kijken. En dat wilde ik in Sittard ook eens meemaken: zou mijn beeld van de stad veranderen? Wat zou me opvallen, als ik toerist was?

Er werd al een hotel gevraagd of ze mij dit wilden laten ervaren. Ik noem geen namen, maar het verzoek werd afgewezen. Onbegrijpelijk begrijpelijk. Maar aangezien ik niet zo van het opgeven ben, roep ik andere hoteliers in Sittard op om mij dit experiment eens te laten doen. En ik beloof dat ik een eerlijk verslag zal schrijven, daar heeft iedereen dan wel weer iets aan. Nou.. hoteliers van Sittard? Wie durft?

Meer blogs van Lizette Colaris lezen?
Lizette Colaris woont in Sittard-Geleen, is 44 jaar en trotse moeder van een zoon en een dochter. Ze werkt als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool.

Sittard toont Toon!

Regenachtig was het, buiten. De stenen van de bestrating glommen van het water dat er langs liep, het was met bakken uit de lucht gevallen en droop langs de keurige rijtjes stenen. De Oude Markt lag er wat verlaten bij, het was grijzig met die regen. Ergens had ik een poster gezien, een tekening van een clown met een bloem. In al die grijzigheid werden mijn ogen vanzelf naar die eenvoud getrokken en ik herkende Toons handtekening. Die kon ik herkennen omdat mijn geheugen me eraan herinnerde dat ik dit al eens gezien had. In een boekje, dat mijn zoon van een rommelmarkt in Dieteren mee naar huis genomen had, voor 50 cent of zo. ‘Clownerietjes’, stond op de kaft. Ik opende het boekje en zag pentekeningen die op een kostelijke manier de woorden uitdrukten. Woorden kregen ineens een nieuwe betekenis!

Aangespoord door mijn geheugen was de nieuwsgierigheid gewekt. Het museum had de deur geopend, mijn natte jas vond een droge plek en ik liep de gang in waar aan weerszijden de Kolderietjes ten toon gesteld waren. Onvermijdelijk kon ik mijn lachen niet bedwingen.. de meest eenvoudige typetjes, de meest eenvoudige schetsen van dieren, worden in combinatie met de uitdrukking of het woord eronder, een werkelijk hilarisch geheel. De bonte kleuren van de museumwanden, de humor die van de prenten afstraalt.. ik was de regen volkomen vergeten. De zon scheen en straalde daar binnen de muren. En ik warmde me eraan, wilde even niet meer verder gaan dan daar, waar ik nu was. Bij Toon.

Het gekke is, dat Toon dan naast je staat, als het ware. Dat je zijn stem in je oor hoort – want alleen híj had die intonatie, die klank, die de humor van het prentje af deed spatten. De pauzes tussen woorden, de melodie.. Het zinnetje ‘Vin’k je leuk, of vin’k je niet leuk?’.. dat kon alleen Toon zó uitspreken dat je het gelijk begreep. En dan twee vinkjes op een touw er bij getekend! Het hangt daar allemaal aan de wand, te wachten op u. Vergeet de regen, stap uit de grijsheid van deze verloren zomer, en ga binnen waar Toon op u wacht – en lach! Klein en bescheiden, maar toch: Toon heeft zijn eerste voetstappen terug op Sittardse bodem nu alvast gezet..

Fijn, Toon, dat je er weer bent! En gefeliciteerd met je 100ste verjaardag.. Nog even en dan zie ik je weer, in de ‘oude’ V&D.. Lieve lezer, komt u mee?

De Kolderietjes van Toon Hermans zijn van 26 juni tot en met 4 september te bewonderen in het Museum De Domijnen, Kapittelstraat 6 te Sittard. www.dedomijnen.nl

Sittard door Utrechtse ogen..

Laatst had ik mijn vriendin en haar dochter op bezoek. Twee frisse meiden uit Leusden, dat ligt in de provincie Utrecht. Veel natuur daar, en aan historie ook geen gebrek. Maar na onze kennismaking, een paar jaar geleden, was de nieuwsgier naar mijn stad Sittard wel gewekt.

We togen de stad in, want het was zaterdagmiddag en er moesten nog wat spulletjes aangeschaft worden. Geparkeerd in de parkeergarage Odaparking. ‘Mooie parking zeg.. Wat kost parkeren hier?’, klonk het vanaf de achterbank. ‘Vijf euro voor een hele dag!’ De verbazing op het gezicht van de dochter was in de achteruitkijkspiegel gevangen.. ‘Dat is echt goedkoop..’ Vanuit de parking liepen we door het steegje tussen Michielskerk en Café Schtadt Zitterd de Markt op. De dames waren er even stil van. ‘Nooit verwacht,’ zei mijn vriendin, ‘dit is écht prachtig! Wat een sfeer!’ Mijn Sittardse hart zwol uiteraard van trots. De zaterdagmarkt stond, en gaf dynamiek aan het plein. We waren het er al gauw over eens dat het pand van V&D de boel wel wat omlaag haalde, qua sfeer. Blij dat zij dat ook zo zagen, liepen we verder. De beide dochters (11 en 13 jaar jong) haalden hun hart op in de kledingwinkels. Keus genoeg! Over de Limbrichterstraat richting Markt gelopen. Geen woord over leegstaande panden gehoord.. want die worden ingezet als etalages voor winkels die er wél nog zijn en dat maskeert prachtig. Vanwege het mooie weer (de zon scheen volop), besloot ik hen te trakteren. ‘We gaan naar Duitsland!’, riep ik en mijn dochter was meteen enthousiast: ze wist wat dat betekende. ‘Naar Duitsland? Nee hè..’, hoorde ik onze jongste bezoekster verzuchten. Ze verwachtte waarschijnlijk een lange autorit, en die had ze nou net achter de rug. ‘Wacht maar af...’

Na amper 10 minuten zaten we op het terrasje van Eisparadies Penners in Tüddern, en nog geen 5 minuten later stond er voor ieder een machtige ijscoupe op tafel. ‘Wauw..’, was alles wat Jongste Bezoeker nog kon zeggen. En daarna, richting haar moeder: ‘Mam.. ik wil in Sittard komen wonen. Hier is het echt geweldig!’ We lachten er om, maar ze had wel gelijk: Sittard kent nog een sfeer van ontspanning, van rust in het jachtige bestaan. En vanuit Sittard-Geleen zijn Duitse dorpjes en (niet te vergeten) Belgische stadjes binnen handbereik. Binnen een dag kun je bij wijze van spreken in België ontbijten, in Sittard lunchen en in Duitsland dineren. En je overal thuis voelen! Kom dat maar eens tegen..

Ja, ik wil… in Sittard!

Ron Brandsteder. Een naam die ik niet te vaak meer tegenkom, maar als.. dan zie ik meteen weer de beelden van de Honeymoonkwis op mijn netvlies verschijnen. En het ‘moment suprème’ was voor mij als bakvis, maar ook voor mijn moeder, de verschijning van de Bruid. Het moment dat zij bovenaan die lange showtrap verscheen, dat was zoiets als een Mariaverschijning. Elke week weer spannend: heeft de Bruid een mooie jurk gekozen? Was de jurk niet helemaal onze smaak, dan moest mijn vader de gehele avond verdragen hoe wij verzuchtten dat het toch zo jammer was, van de jurk.. en als het echt een goede jurk was, sniften we zacht in ons zakdoekje. Zo mooi..

Inmiddels zit ik regelmatig met mijn eigen bakvis op de bank, en kijken we naar iets nog veel mooiers. Een hele rij Bruiden op zoek naar de mooiste jurk passeert de revue: “Say Yes To The Dress”. Het boeit, omdat de Bruiden zo eigenzinnig zijn soms, of door de verkopers zelfs gesteund moeten worden in het maken van hun eigen, ultieme keuze. Niet omdat mama het mooi vindt. Buitengewoon boeiend om dat allemaal te aanschouwen vanaf onze veilige bank.. en ja: zo nu en dan, als het hélemaal goed is, dan snif ik zacht in mijn zakdoekje. Zo mooi..

Ooit was mijn moeder de Bruid, ooit was ik de Bruid en ooit zal ook - wie weet! -  mijn dochter de Bruid zijn. Bruid met een hoofdletter, want het is en blijft toch vrij uniek. De aanloop, de voorbereidingen en ook alle stress die er bij komt kijken. Je wilt graag dat je die dag de mooiste bent, in de mooiste jurk met het mooiste kapsel en de mooiste make up. In mijn moeders tijd was dat zeer bescheiden, veel zelf gemaakt en zelf gedaan. In mijn tijd werd dat al wat luxer, en was zelf maken niet meer de bedoeling. In mijn dochters tijd zal ze zelfs heerlijk gebruik kunnen maken van de diensten van bijvoorbeeld ‘Jour d’Amour’, een nieuw initiatief van Sittardse onderneemsters. Pas geleden heb ik hun presentatie gezien bij NUOVO Fashion op de Limbrichterstraat, wat een droom! Witte bruiden, lieve bruidsmeisjes in suikerspinjurkjes, rozenblaadjes. Mijn fantasie sloeg op hol en ik zag mijn dochter al in het Stadspark foto’s maken, zoals zoveel Bruidjes vóór haar, of in de Geheime Tuinen, het Mariapark of, zoals ik ooit zelf heb gedaan, in één van de gezellige cafeetjes aan de Markt.. zo mooi..

Als trotse mama zal ik tijdens dat hele proces geduldig aan de zijlijn staan. Ik kan me nu al voorstellen dat mijn dochter gaat verschijnen in de prachtigste jurk van allemaal. Niet bovenaan een showtrap, lijkt me, en zeer zeker niet aangekondigd door Ron B. zelf. Maar wel met de mooiste jurk – want zij draagt hem! En ik zal absoluut zeker weten mijn zakdoekje hard nodig hebben, om zacht in te sniffen. Zo mooi…

Meer blogs van Lizette Colaris lezen?
Lizette Colaris woont in Sittard-Geleen, is 44 jaar en trotse moeder van een zoon en een dochter. Ze werkt als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool.

Sittard, kom je buiten spelen?

Ooit waren we allemaal kinderen, en we hebben allemaal zo onze herinneringen aan de jaren dat we nog geen zorgen hadden over hypotheken en salarissen. Ik was zelf niet zo’n buitenspeelkind, mijn zus was dat veel meer. Ze trok met buurkinderen het bos in, ze werden allemaal cowboys en indianen en klauterden de steile klim op die ‘de Kogelvanger’ heet. Het topverhaal uit haar buitenspeelverleden is wel, dat ze aardappels uit moeders voorraad gejat had, om te poffen boven het vuurtje dat de buurjongen (zoon van de brandweercommandant!) gestookt had in het Kollenbergse bos. Haar ogen gloeien na veertig jaar nog, als ze het vertelt. Dat zijn gouden, of misschien zelfs: diamanten, herinneringen!

Tegenwoordig spelen kinderen niet zoveel meer buiten, lijkt het. Hoewel dat heel goed kan! Bijvoorbeeld in Stadsspeelbos Sjabolleke, een natuurspeeltuin bij de stadsvijver onderaan de Broekstraat in Leyenbroek. Een prachtig stukje speelnatuur, waar groen en houten constructies uitnodigen tot ontdekken, klauteren en klimmen. Ouders nemen hun kinderen mee naar Toverland, naar Phantasialand, naar speelvertier in overdekte hallen, om daar voorgekauwd amusement te beleven. Niks mis mee, ook dat kan heerlijk en spannend zijn. Maar bij goed weer (en zelfs bij iets minder goed weer) is het Stadsspeelbos een plek waar de fantasie eens goed losgelaten kan worden. Ik kan me zo voorstellen dat de cowboys en indianen in de tegenwoordige generatie ingeruild zijn voor Batman en Harry P., maar dat zal de pret zeker niet drukken. In bomen klimmen, hutten bouwen, over slootjes springen of zelf een brug bouwen – het kan allemaal.  Buitenlucht en stevige schoenen, wat een combinatie voor urenlang (en gratis!) speelplezier!

Alleen dat vuurtje stoken, hè. Dat zou ik dan nu even niet meer doen. Tenzij de zoon van de brandweercommandant weer meespeelt…

Natuurspeeltuin Sjabolleke is een initiatief van Monique Colaris, ter herinnering aan haar ouders Lou en Jeanne Colaris. Het is gelegen aan de Molenweg, pal naast het stadspark van Sittard en is openbaar toegankelijk.

Hoezo, Sittard staat leeg?

Leven in Sittard-Geleen is maar net wat je er van maakt. Dat geldt voor leven in élke stad, denk ik. Je kunt de fraaie stadsgezichten zien, zeker als je omhoog durft te kijken, of je kunt de leegstaande winkelpanden zien als je niet verder kijkt dan je neus lang is. Leegstand van winkels is geen Sittards probleem. Laatst sprak ik Roermondenaren die zich beklaagden over leegstaande winkels in de binnenstad van Roermond. Ze werden bijgevallen in hun commentaar door een Maastrichtse die hetzelfde vertelde over Maastricht. En als je het mij vraagt, heeft heel Nederland last van het fenomeen ‘leegstand in winkelcentra’. De faillissementen van gerenommeerde winkelketens zijn aan de orde van de dag.

Wat een kans voor de kleine, creatieve ondernemer! En wat een kans voor de gemeente om deze mensen een podium te bieden op de beste locaties van de stad. Uiteindelijk zal elke binnenstad zich weer gaan onderscheiden van alle andere, door de creativiteit die kleinere winkels en boetiekjes uitstralen. En er is al van alles in beweging gezet! Er ontstaan initiatieven en er worden winkeltjes geopend met de meest aansprekende specialiteiten of uiteenlopend aanbod. De vraag is alleen: zit de Sittardse consument te wachten op snuisterijtjes en koffiezaken? Hoeveel van dergelijke winkels kan het corps van consumenten aan? Het geld kan tenslotte maar één keer uitgegeven worden.

Vroeger ging ik met moeder en zus regelmatig naar Maastricht of Aken. Omdat daar winkels waren die we in Sittard niet hadden: warenhuizen, met name. Grote warenhuizen met een onvoorstelbaar aanbod aan producten. De V&D in het kwadraat. We konden er goedkoper kleding kopen dan thuis, en het aanbod was ook nog eens groter. Serviesgoed was toen nog een ‘item’: de uitzet bij elkaar sparen, dat werd gekocht in Duitsland. Tijden zijn veranderd: er wordt niet meer zoveel gespaard voor een uitzet, en de grote warenhuizen lijken niet meer zo aantrekkelijk te zijn. Men heeft behoefte aan gezelligheid, en uniek zijn als individu.

Er zal dan ook door de gemeente vast wel onderzocht zijn wat de behoeften van de Sittardse consumenten zijn, toch? Ik weet het niet, want mij is niks gevraagd wat dit betreft. Dat hoeft ook niet, maar ik vraag me af of er überhaupt aan ‘iemand in de straat’ gevraagd is waar het geld aan uitgegeven wil worden. Wat hebben consumenten nodig om te kiezen voor een middagje winkelen in Sittard? Meer entertainment? Dat levert de winkels geen extra inkomsten op. Meer kledingzaken, schoenenzaken? Of kadowinkels? Meer overdekte winkelcentra? Of juist niet?

Kijk, mijn mening is nog niet gevraagd. Maar ik mag wel vertellen wat mijn mening is! De binnenstad is sowieso te mooi om te verstoppen. Te mooi ook, om te laten verloederen. Maak gebruik van de originele elementen, laat de oude V&D eindelijk slopen en bouw de stijl van vroeger na. Geef creatieve ondernemers inderdaad de ruimte, door hen ook financieel te helpen en te ondersteunen door niet te moeilijk te doen over vergunningen voor bijzondere activiteiten. En maak er als gemeente en ondernemers samen een unieke belevenis van. Een middagje winkelen in Sittard moet de moeite van het omrijden waard kunnen zijn. En wat er dan moet zijn om het de moeite waard te maken, dat weet u – de lezer, en ook de consument – waarschijnlijk beter dan ik! Ik nodig u uit om te reageren

Meer blogs van Lizette Colaris lezen?
Lizette Colaris woont in Sittard-Geleen, is 44 jaar en trotse moeder van een zoon en een dochter. Ze werkt als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool.

Als de wind goed staat..!

Mijn ouderlijk huis ligt nét buiten de stadswal van Sittard. Mooi, vlak bij de natuur op de Kollenberg en toch op loopafstand van de Markt. Als kind besefte ik nog niet hoe geweldig dat was, dat besef kwam pas veel later. Er was op gezette tijden iets te doen in de stad, en als de wind goed stond, konden we dat  thuis ook horen. Trommels, bijvoorbeeld. Daar krijg ik nu nog rillingen van! Als ik trommels hoorde, dan begon mijn bloed wat sneller te stromen en kreeg ik de kriebels. ‘Mam, ich mot nóe gaon!’ Vaak genoeg kwam ik dan net te laat op de plaats aan waar zojuist een fanfare een serenade had gespeeld. Bijvoorbeeld, ik noem maar iets. De kermis in het voorjaar, de kermis met Sint Rosa, vergeleken met de evenementen van tegenwoordig was het maar een kleinschalig gebeuren. Maar het was groot genoeg voor mij, toen. Eéns per jaar was er het Straattheaterfestival, wat een feest! De eerste keer  dat ik steltlopers met fantasierijke kostuums door de Sittardse binnenstad zag schrijden, ging mijn hart tekeer in mijn keel.. Fantastisch, overal optredens, kleine theaterstukjes die de fantasie aanspraken. Voor mij, als dromerig kind, was dat een kijkje in een heel andere wereld. De geheime wereld van het ‘alternatieve’ Sirkeltheater op de Putstraat, waarvan mijn ouders het niet geheel verantwoord vonden als ik daar mijn neus naar binnen stak. Deed ik toch wel, voorzichtig. En het was prachtig daar. Een creatief centrum, bruisend van nieuwe ideeën en mensen die anders dachten. Dat noemen we op vandaag ‘out of the box’, en dat maakt het nu dan wél heel hip. Inmiddels zijn er in veel steden theaterparades te beleven, zeg maar een XL-versie van het oude Straattheaterfestival. Heeft Sittard dit eigenlijk ook nog? Daar moet ik de agenda eens op naslaan… Het Sirkeltheater in de Putstraat is niet meer. Wat er wel is, is een volle stadsagenda met voor elk wat wils. Het voorjaar kondigt zich aan en daarmee wordt ook bekend welke evenementen op de Markt zullen verrijzen. Bijna elk weekend zal, als de wind goed staat, rond mijn ouderlijk huis de muziek te horen zijn, het ritme en de bassen zullen schallen over de stad. Toen ik een paar jaar geleden naar Susteren was verhuisd, heb ik dat echt gemist. Het was alsof er iets geamputeerd was. Klinkt dat overdreven? Kan ik me voorstellen. Maar bomen die verplaatst worden, missen het sap uit hun eigen grond – denk ik. En niet altijd is het nieuwe sap rijk genoeg om ze opnieuw te doen bloeien. Ik ben blij dat ik nu, al is het aan de andere kant van de stad en niet bij mijn ouderlijk huis, dat tromgeroffel weer zal mogen horen. Elk weekend, als het kan. Mits de wind goed staat, natuurlijk..

Meer blogs van Lizette Colaris lezen?
Lizette Colaris woont in Sittard-Geleen, is 44 jaar en trotse moeder van een zoon en een dochter. Ze werkt als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool.

’t Maedje van Sint Joep

Mijn opa’s en oma’s zijn al lang geleden overleden. Ik was nog heel klein, dus ik weet jammer genoeg niet meer zo veel van hun verleden. Wat ik wel weet, is dat opa Colaris handelde in kleinvee. En elk jaar was daar weer de jaarmarkt, Sint Joep! Het hoogtepunt van zijn handelsjaar. Laatst zag ik bij een fotograaf op de Stationsstraat een uitvergroting, uiteraard in zwart-wit, van een opname van de Sint Joepmarkt uit de tijd van mijn opa. Zal me niet verbazen als hij er op staat..

Opa is niet meer, maar de Sint Joep-markt leeft! En hoe. Het voorjaar dient zich aan, als Sint Joep is geweest. Het voelt ook zo, als de datum vordert en de kalender aan maart begint. Dan tel ik al af.. Nog 19 dagen... Het is een dag die vroeg begint, het eerste rondje wordt gemaakt. Langs verkopers van honderdduizend dingen waarvan je je niet bewust was dat je die nodig zou kunnen hebben. De stad verandert langzaam in een mensenmassa, die vooral op de Oude Markt schuifelend voortgaat. Tot ergernis van velen, maar desondanks staan ze er elk jaar weer. Het hoort erbij! Zoals voor mij ook ‘vis kopen’ er bij hoort, en de groenteschaafverkoper mij elk jaar weer aan zijn kraam mag verwachten. De verhalen waarmee de marktlui hun waar aanprijzen zijn vaak zo kostelijk dat de tranen over de wangen van de kopers rollen, elk jaar weer.

Nu heb ik het geluk en de pech dat ik een baan heb gevonden in Maastricht. In het onderwijs. Geen probleem, hoor ik u denken. Dat is het ook niet. Maar dit jaar is het jaar dat Sint Joep op zaterdag valt! Dat gebeurt eens in de zoveel jaar. Dus ik verheugde me al op het schuifelen, het vis kopen en de verhalen. Maar ik werk in Maastricht. En die dag is door mijn school uitgekozen als Open Dag. Rest mij niets anders dan te gaan werken en na afloop te moeten horen hoe het was, Sint Joep. Dan schuif ik na afloop van de Markt maar aan in de cafeetjes, waar het weer zo druk zal zijn dat de deur amper open gaat. Heerlijk, zij aan zij. Met de koopwaar in de ene hand en een pilsje in de andere,  een goed gesprek door de muziek en het geroezemoes heen. Heerlijk, Sint Joep! Zie ik u daar?

Meer blogs van Lizette Colaris lezen? 
Lizette Colaris woont in Sittard-Geleen, is 44 jaar en trotse moeder van een zoon en een dochter. Ze werkt als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool.

Onder de klok van V&D

Oh jee, we moeten verder zonder V&D. De vestiging in Sittard is net zo gesloten als al die andere, en het biedt een troosteloze aanblik. De V&D in Sittard is verguisd. Het pand is in V&D-stijl opgetrokken uit levenloos beton en biedt een kaal, modern tegenwicht tegen de warmte die de historisch rijke panden aan de overkant van de Markt uitstralen. De mensen uit Sittard zijn niet zo blij met dat pand. Niet zo blij? Ze vinden het poeplelijk! Maar het is er. Het troont troosteloos aan de koude kant van de Markt, waar de zon nooit schijnt.

Toen ik er voorbij liep laatst, en in mijn ooghoek de stoelen op de La Place-tafeltjes zag staan, schoot mij te binnen dat dit pand toch een belangrijke rol in mijn jeugd heeft gehad. Niet dat ik er dagelijks tassen vol waar ging kopen. Dat niet. Maar toen ik nog een puppy was, op de middelbare school, was V&D iets magisch. Want waar anders dan ‘onder de klok van V&D’ zou ik kunnen afspreken met die leuke jongen van H3A? Niet thuis, bij mijn ouders. Oh nee zeg!! Onmogelijk. Niet bij hem thuis, bij zijn ouders. Nee, onder de klok van V&D. Ontmoetingsplaats voor jonge harten. Met het zweet in mijn handen en het hart in mijn keel stond ik er, minstens een kwartier te vroeg, en durfde eigenlijk niet eens om me heen te kijken. Een onhandig ‘Hai…’ kondigde aan dat hij me had gevonden, daar onder de klok. En dan niet weten wat je moet doen.. Ik glimlach als ik daar aan terugdenk, en elke keer als ik de klok weer zie, aan dat lelijke gebouw, denk ik: weet je, het is hoe dan ook tóch een deel van jou..


Meer blogs van Lizette Colaris lezen?
Lizette Colaris woont in Sittard-Geleen, is 44 jaar en trotse moeder van een zoon en een dochter. Ze werkt als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool.

Sittards meisje

Een meisje uit Sittard, ben ik. Zoals er zoveel zijn. Er zijn veel leuke meisjes in Sittard, vind ik. Zelfs als ze geen 17 jaar meer zijn, zijn Sittardse meisjes nog heel leuk. Ze houden van het leven en dat merk je al snel. Ze houden van mensen en uitgaan en lekker eten. Ze hebben humor en zelfspot, daar moeten mensen wel eens aan wennen. Maar al met al kan ik uit ervaring zeggen dat meisjes uit Sittard erg leuke meisjes zijn. En vrouwen.

Wie ben ik dan, hoor ik u denken? Ik heet Lizette Colaris, ik ben 44 jaar en ik ben de trotse mama van een zoon en een dochter - ook zo’n leuk Sittards meisje! Ik werk als studentendecaan voor een Limburgse Hogeschool. Daar spreek ik heel veel jonge mensen, meiden en jongens, uit alle hoeken van ons land en het verre buitenland. Daarom mag ik best beweren dat Sittardse meisjes heel bijzonder zijn, vind ik. Anders dan meisjes uit Maastricht en meisjes uit Venlo. Allemaal heel lief en mooi.. maar anders, beslist.

Vanaf nu zal ik regelmatig een stukje tekst schrijven dat mijn liefde voor Sittard-Geleen en alles wat daar is en gebeurt (en dat is nogal wat!) verklaart. Ik hoop dat u het gaat lezen, dan schrijf ik het tenslotte ook niet voor niets. En dat er na het lezen misschien iets blijft hangen, een uitnodiging tot bedenken of tot het zelf gaan zien van al dat moois. Misschien gaat u na het lezen van dit stukje ook wel eens wat beter kijken naar die meisjes uit Sittard. Want heus, als je eens wat beter kijkt zie je de bijzondere glans die deze meisjes hebben. Dat komt allemaal uit dat Sittardse hart!

En in dat Sittardse hart hebben een aantal wel heel bijzondere Sittardse meisjes een paar jaar geleden een clubje opgericht, waarmee ze hun mooie waren en bijzondere winkels onder de aandacht willen brengen. Dat is terecht! Want deze Meiden van Sittard hebben al dat bijzonders dat er in hun leeft, vormgegeven in een winkel, een restaurant, een plek om elkaar te ontmoeten. En dat geeft extra glans aan de toch al fraaie binnenstad! Mooie meisjes met mooie initiatieven, dat is ook waar Sittard trots op mag zijn. Toch leuk, om een Sittards meisje te zijn!

Blogger: Lizette Colaris

Meer blogs over Sittard-Geleen lezen?
@inpaginahtml@